از سوي سازمان بهزيستي استان جهت شركت در كنگره " ساختار توانبخشي  بين الملل " كه سوم اسفند در دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي تهران برگزار ميگردد معرفي شده‌ام ، ضمن تشكر از بهزيستي استان اميدوارم پس از دو سال دوري از مباحث نوين توانبخشي حرفهاي جديدي بشنوم و با ايده هاي نو و قابل اجرائي آشنا شويم .

بنظر من تا زمانيكه محيط و اتمسفر زندگي براي توده مردم ايده آل و راحت نباشد و آحاد مردم از فقدان رفاه اجتماعي در رنج باشند گفتگو در مورد گروههاي ويژه  و خاصي از مردم و تلاش براي سعادت آنها كاري عبث است . اگر زندگي براي عموم آسان شود معلولين نيز احساس برخورداري خواهند كرد .

 به اين مثال توجه كنيد ، در جلسه‌اي با شهردار شهرمان از ايشان براي اصلاح مسيرهاي تردد معلولين ( آنهائيكه با عصا و صندليهاي چرخدار راه مي‌روند ) خواهش كردم سري تكان  داد و با لبخندمعني داري گفت:  در حاليكه پاشنه كفش خانمها  همه روزه لاي فواصل  موزائيكهاي پياده رو ها گير ميكند و هراز گاهي مچ پاهايشان ميشكند و پياده رو ها براي عبور  افراد سالم امن نيستند من چگونه ميتوانم به زيباسازي يا ويژه سازي آن بپردازم !....

پس

 منّتي بر معلولين نگذاريم ،

 كافيست شهرمان را درست كنيم ، رفاه عمومي را بهتر كنيم ، به حقوق مدني همه بيانديشيم ، به خودي خود همه گروهها راحت خواهند بود .

من نمي گويم كه حقوق مدني شهروندان  مثل كشور سوئد رعايت شود ولي لااقل مثل چين ( با آن همه جمعيت )مورد توجه قرار گيرد .( عنايت داريد كه جمعيت معلول چين به اندازه كل جمعيت ايــران است ) .