رفاه اجتماعی از منظر دکتر شريعتی

جامعه شناسان و اقتصاددانان عادت دارند که کميت توليد و مصرف را شاخص ميزان رفاه و آسايش بشمارند در حاليکه نه به توليد مربوط است و نه به مصرف، تنها وتنها به فاصله ميان نيازها و برخورداريها ! (فاصله کمی وکيفی ) . اين است که بهشت عدن را نبايد در آبها و آبادانيها و برکت و ثروت و زيبايی آن ديد، بهشت عدن را بايد در احساس و ادراک آدم و حوائی جست که در آن بی نياز و بی درد ميزيستند. و(ادامه می يافت آگر ميوه ممنوعه دانايی را نمی خوردند) و می بينيم که گياه آرامتر از جانور و جانور آسوده تر از انسان و فتحعليشاه بی اضطراب تر از مولانا و ...(در رفاه) است.