رانندگي در جاده همراه با نقص متوسط ميدان بينايي

چكيده : ارتباط بين محدوه بينايي و كارايي رانندگي در جاده با استفاده از روش ارزيابي كيفي مهارتها بـــررسي شد . هدف تعيين مهارتهاي است كه بايد در تحقيقات آتي براي بررسي اثر كاهش ميدان ديد محيطي بر كاركرد رانندگي مورد استفاده قرار گيرند .

روش : 28 راننده ( 14 ~ 67 ساله ) دچار نقض ميدان بينايي مورد بررسي قرار گرفتند ميدان بينايي دو چشمي با استفاده از پريمترگلدمن ( تارگت V 4 e ) تعيين شد . حساسيت كنتراست    Pelli - robson و UFOV  مورد استفاده قرار گرفتند . كارآيي رانندگي در طول يك مسير 14 مايلي در شهر بيرمنگام آلاباما ارزيابي شد . اين بررسي شامل تنوعي از مانورهاي رانندگي و همچنين مانورهايي كه انتظار ميرود براي افراد با محدوديت ميدان بينايي دشوار باشد بود .

نتايج : رانندگاني با ميدان بينايي دو چشمي افقي و عمودي محدودتر ، مهارتهاي بطور قابل ملاحظـه ضعيفــــــتر  ( P =0.05 ) در تغيير خط ، حفظ موقعيت و حفظ وضعيت هنگام راندن در پيچها نشان دادند . نقايص كاركرد در UFOV  و نتايج حساسيت كنتراست به ميزان زيادي ( = P0.05   ) با كارآيي رانندگي و مهارتهاي مربوطه مرتبط بودند .

جمع بندي : در يك نمونه كوچك رانندگان ، نقايص خفيف تا متوسط ميدان بينايي محيطي تاثير معكوسي بر مهارتهاي رانندگي بر جاي گذاشت . تحقيقات بيشتر با روشهاي ارزيابي در رانندگان با نقايص شديدتر ميدان بينايي  لازم است تا محدوده ميدان بينايي كه براي رانندگي ايمن باشد را تعيين نماييم .