ديروز عصر پيرو دعوت قبلی برای شرکت در جلسه توديع و معارفه رئيس مرکز دانشگاه آزاد اسلامی حاضر شدم، طبق عادت معمول سيستمهای دولتی، کسی را با سلام و صلوات و به گرمی نصب، وديگری را با بی اعتنائی و سردی عزل می کردند، همان کسی را که خود چندی پيش با قربون صدقه و صاحب کمال نصب شده بود، درست مثل رئيس جديدی که بجايش معرفی می شد. دلم برای رئيس جديد بيشتر سوخت بياد لحظه ای که ( حداکثر يکسال طبق حکم ) بايستی توديع و بی توجهی به ايشان را ببينم ! راستی چرا رئيس آسانترين مهره برای تعويض است؟ مگر با اذعان به شايستگی آنها را نصب نمی کنند که بزودی شاهد عکس آن ميشوند ! يا زبانم لال آنها دنبال چيزهای ديگری هستند . مافوق چه ميخواهد؟ کار مدام يا تبعيت رام؟! ( البته برخی هستند که هرگز عوض نميشوند بعبارتی هرگز ميوه ممنوعه بينائی را نمی خورند و سالها در بهشت عدن ...برخوردار می مانند ) به هر طريق برای همه ، توفيقات بيشتر آرزو ميکنم . مردم را فراموش نکنيم که آنها همه چيز را می بينند و می فهمند. بزرگی ميگفت ؛ نه پيروزی پايدار است و نه شکست ، مرگ آور .