امروز با وبلاگ جديدي آشنا شدم كه دوست عزيز و خوش ذوقم آقاي مقدم طراحي نموده است ، اين وبلاگ همزمان با شروع بكار مركز توانبخشي و مراقبت هاي در منزل سالمندان در دهه فجر امسال ايجاد گرديده است براي همكاران  آن مركز و آقاي مقدم  كه عمري را در حوزه توانبخشي سپري كرده است و داراي تجربيات خوبي ميباشد  موفقيتهاي بيش از پيش آرزومنديم . به اميد داشتن جامعه اي براي همه سنين .

البته پس از آشنائي با اين وبلاگ معرفي اين وبلاگ را در سايت توانبخشي ايران نيز كه توسط استاد ارجمندم آقاي دكتر كمالي نوشته ميشود ، ديدم و خوشحالتر شدم . اين وبلاگ موجب ياد آوري خاطره اي از يك زن سالمند روستائي برايم شد ( روستاي قلي بيگلو در حد واسط جادة اردبيل به مشكين شهر ) عكسي را كه مشاهده ميكنيد مربوط ميشود به ماهها پيش  لحظه خداحافظي و بدرقه ما توسط زن سالمند كه در يك دخمه محقر شش متر مربعي با فرزند فلج مغزي زمين گير 35 ساله اش به تنهايي زندگي ميكند.

  او غذاي مخصوص و مناسب پسرش را تهيه ميكند و چه پاك و بهداشتي او را نگه ميدارد و باز جالبتر اينكه به دست چپ معلول ذهني ساعت بسته است . معلول با صورتي تميز و سه تيغ شده در جاي هميشگي اش دراز كشيده ، مادر در پاسخ به اين درخواست ما كه فرزند فلجش را براي نگهداري شبانه روزي به بهزيستي بسپارد با نگراني مي‌گويد : من بدون او مي‌ميرم ! من با نگاههاي او زنده ام ! تمامي كار من تكرار رسيدگي به اوست !

پيرزن فرتوت ، خسته فقير و تنها در پاسخ به اين سوال كه چه چيزي لازم دارد با سعه صدر و رضايتمندانه ميگويد : هيچ چيزي نياز  ندارد . اعضاء تيم توانپزشكي ويزيت در منزل بهزيستي مشكين شهر به شهر بر ميگرديم و تصميم مي‌گيريم كه لااقل يكدستگاه يخچال و يكدستگاه تلويزيون سياه و سفيد برايشان تهيه كنيم تا شايد تنوعي براي معلول جسمي و ذهني زمين گير ايجاد كرده باشيم . شينده ام كه آنها هنوز يكديگر را ترك نكرده اند و عاشقانه عمر را سپري مي‌كنند .